Voor me zit een keurig verzorgde jongeman. Haar en bakkebaarden gestyled, dit heeft zijn broer gedaan, die is onder andere kapper. Hij glimlacht vriendelijk en formuleert zijn zinnen voorzichtig, soms moet hij het twee of drie keer zeggen voordat ik het snap.

De vragen zijn ook moeilijk. Wat is je lievelingskleur? huh

Hij is Gekleed in zwart met zilveren en gouden sieraden met christelijk kruis. Lievelingskleur is zwart. Maar ook rood en wit. Terwijl we praten maakt hij af en toe een naadje op de naaimachine, hij repareert een jurk voor een kennis.

Hij woont sinds hij 16 jaar is in Nederland.

De naam waarmee zijn begeleidster hem aanspreekt, is de naam die zijn moeder gebruikte, zijn officiële naam is een naam uit de bijbel en werd eigenlijk alleen door oma gebruikt. Hij groeide in Eritrea op in een dorp bij oma. Moeder is jong overleden in 2005, vader heeft hij maar twee keer in zijn leven gezien, een keer toen hij drie jaar was en in 2008 in het ziekenhuis, een paar dagen later was hij dood. Vader was militair en leefde ver van huis.

In het dorp haalde hij met zijn broer water uit de rivier, geen waterleiding daar inloopdouche of doorspoeltoilet. Oma was boerin had geiten koeien kippen veel tomaten, uien, groenten alles, zoals bij ons.  Toen hij 11 jaar was ging hij werken in de stad (Asmara)  *

Hij werkte er o.a. op de bus en sliep daar ook. Hij controleerde de kaartjes. Als de bus vol was vertrok die, als er mensen uitstapten, werd weer gewacht tot die vol was. Mensen namen de bus om boodschappen te doen of als hun schapen verkocht waren, die ze lopend hadden gebracht, met de bus terug.

Toen hij 14 was is hij gevlucht. Jongeren vluchten uit Eritrea om te ontsnappen aan een levenslange dienstplicht in een dictatuur. Van Eritrea ging hij te voet naar Ethiopië en Soedan afwisselend lopend en per auto naar Libië waar hij instapte in de donkere nacht bij Arabisch sprekende mensen. Samen met Somaliërs en andere Eritreeërs. Voor hem ging het snel, 3 maanden, voor anderen is de weg soms veel langer.

Vanuit Libië kwam hij aan in Italië. Hij herinnert zich dat hij daar heel veel heeft gegeten, appels uit de bomen in de bergen en pasta. Hij maakt  gebaren en grimassen waaruit blijkt dat hij veel te vol zat die eerste dagen in Italië. Uiteindelijk is hij op 15 juli 2015 aangekomen in Nederland.

Nederland vindt hij een mooi land, met name De vrijheid.

Dit schooljaar is hij begonnen op het Horizoncollege, de entree opleiding. Nu al heeft hij gewerkt bij het distributiecentrum van de Vomar en bij Vezet. Hij wil bouwen aan zijn toekomst een diploma halen en zo een vast contract ergens kunnen krijgen, goed geld verdienen.

In de gemeenschap van Eritreeërs in Heiloo doet hij graag iets voor mensen. Hij is behulpzaam werkt graag met zijn handen: hangt gordijnen op of helpt bij het in elkaar zetten van een kast of met andere klusjes in huis.

Binnenkort is er een doopfeest en vandaar wordt de jurk van zijn kennis gerepareerd. Hij is klaar intussen het is gelukt! Kinderen zijn graag bij hem, hij speelt met ze heeft geduld: Tgsti
Vaak als je hem tegenkomt past hij op een of meer kinderen.

Van voetbal spelen en muziek luisteren wordt hij gelukkig.
Hij zegt zelf ik ben niet zo snel met leren maar ik ben kleinhandig

We hebben nog over andere serieuze dingen gepraat die te ver gaan voor hier, het gesprek verloopt steeds vlotter hij moest even loskomen blijkbaar.

Ik vraag hem nog wat hij vindt van zijn begeleidster van vluchtelingenwerk en daar is hij vol lof over in lichaamstaal en in woorden. “ Alles goed..100 % perfect voor mij en alle Eritrea mensen.”

*Asmara. De hoofdstad van Eritrea

Meer informatie over Eritrese vluchtelingen:

Land van herkomst: Eritrea

Aflevering van Frontlinie Over de vluchtroute van Eritreers

Heiloo 5-8-2021